ÖLÜ DOĞMUŞ ÇOCUKLARIZ

#umut #amaç #istekler #tercihler #sorumluluklar #beklentiler #öncelikler #prensipler

Her sabah nereye gittiğini bilmeden bir işe giden, her akşam nereden çıktığını bilmeden bir işten çıkan, sevmediği hayatı yaşayan, sevmediği işi yapan, sevmediği kişilerle yaşayan, kalabalıkların yüzünden yaşamaya karşı, ne bir sevgi, ne de bir sevgisizlik işareti olmadan gelip geçen, her akşam evinin dört duvarı arasına sanki bir mezara girermiş gibi giren, gecelerini bir sıkıntı yorganının altında yalnız ya da yanındaki yabancı gövdeyle geçiren; bütün ölü kentlerin, ölü doğmuş çocukları. Size bu ölü yaşamı hazırlayan “burjuvazidir” ve bu acımasız oyunun varlığını siz izin verdiğiniz sürece sürecektir.

Maksim GORKİ

---

Gorki'inin ifadelerini fark ettiğimde kırkbir yaşındaydım, İstanbul'dan Ankara'ya kamburumla göç etmiştim. Ellibeş yaşında arkama dolanmış emperyalist düzenin kispetine vurdum, umutla Ankara'dan İzmir'e göç ettik. Üç yıldır kendimde kaldım. Şimdi bu kaçıştan kalan emperyalist düzenin taktığı pranganın halkasını eğeliyor, arınıyorum. Kelebek filminin sonunda hapsedildiği adada, sarp kayalardan atlayan adamın düşlerini kuruyorum. Küçük bir sal üzerinde deniz ve gökyüzüne, kalmanın anını kolluyorum. 

İnandığım, sevdiği işi yapanlar, her daim sağlıklı ve mutludur.  Endüstrileşmeyle savaşlarla kirlilikle yitmekte olan kan rengi dünyanın masmavi sahil kasabasında usul usul yanan mum gibi bir zanaatkâr olsaydım.