GÜN-AYDIN

Galeano'yu tanıyor musunuz? Ben tanımıyorum. Feridun Andaç hocanın bir makalesini okurken rastladım. Diyor ki
" Bazen neşe kederden daha çok cesaret istiyor." 

Sabahın karanlığına buruk uyandım. 
“Dalgalarla boğuşan bir tekne ile hiç seyahat ettiniz mi? Çocuktum iki kez öyle bir teknede seyahat ettim. Etrafımda çığlık atan, kusan, dalgaların keyfinde olan, korkudan güvertede birbirine sarılmış oturan insanlarla yolculuk yaparken kaptanı hiç düşünmemiştim. 
Siz düşündünüz mü? 

Ara bir limana yanaşıp korkan ya da hastalanan yolcuları indirip kalan yolcularla dalgaları yararak rotasında giden bir kaptan... 
Ya ikinci kaptanlar, tayfalar... 
Tekne, gemi, translantikler...

Denizle şaka olmaz. Rüzgarı, denizi ve insanı bileceksin. O yüzden kaptanları sever ve saygı duyarım. Ne yaptıklarını iyi bilirler. Eksik bilgi, tekneyi batırır. Endişe ve karamsarlık yazılmayan kaptanın seyir defteri, kaptanın tek dostudur. 
Kaptanlar yalnızdır. Günün sonunda bakışlarında o yalnızlığa rast gelebilirsiniz, gözlerinde bir mum alevi gibi salınır. 

Babacandır kaptanlar, güleçtir gündüzleri. Paylaşmayı deneyimlerini aktarmayı sever. Sezgileri kuvvetli olur.”
Güneş yükseldi. Kuşlar herşeye rağmen yaşamaktan söz ediyor. 
Kaptanlar, kuşlar ve ben. 

GÜN-AYDIN DİYORUZ DOSTLARA GÜNAYDIN.