ARKADAŞI MIYIZ EBEVEYNİ MİYİZ?

Bir arkadaşa niçin ebeveynlik yaparken buluruz kendimizi, bunu konuşalım mı?

Yörüngesinde hareket ettiğimiz arkadaşımız benmerkezci konuma geçip bizim her şeyimizi kontrol etmeye başlar. Yememizi içmemizi, iş yaşamımızı, ailemizle olan ilişkimizi, geleceğimizi hatta sevgilimiz varsa onunla ne yaptığımıza varıncaya kadar kurban rolüne girerek kontrol eder ve sanki sizin mağdur çocuğunuzmuş gibi ailesindeki mağduriyetini sürekli dile getirerek ağlar, şikayet eder ve bizden koşulsuz sevgi altında bir bağımlılık bekler. Sürekli şikayet ettiği bir kişi ya da bir olay vardır. Bu şikayetçi olduğu kişi hem iş yerinden hem de ailesinden biri olabilir.

Özel yaşamımızda ailemizden bir yetişkin olarak ayrı eve çıkıp kopabilirken böyle bir arkadaşın yakın markajından kopamayız. Arkadaş ayağına bizi manipule ederek tek taraflı bir ilişki yaşanmaya başlar. Ailemize hesap vermezken ona sormadan çişe bile gidemez hale geliriz. 

Çok önemli: Psikolojik bir sorunu olan bir kişiyle beraberizdir. Asla onu tedavi edemeyiz. O her ne kadar bizsiz bir hiç olduğunu söylese de büyük bir yalandır. Sizden gizli planları olabilir. Bağımlı bu kişiliğin kankasıymış sanırız kendimizi, oysa onun bağımdaşı olmuşuzdur. 

Benzer davranışı annemiz, babamız, kardeşimiz ya da eşimizden görüyorsak onlara da ebeveynleriymiş gibi davranabiliriz. 
Bunun nasıl farkına varabiliriz? 

Arkadaşımızın bizi yönettiğini nasıl anlarız?
Bizi nasıl manipule ettiğini nasıl anlarız?
Psikolojik sorunlu biri olduğunu nasıl hissederiz?
Desteğe ihtiyacımız olabilir.
Not: Bu yazıyı yazarken etkilendiğim kitap Dr. Jonice Webb'in 'Boşluk Hissi' kitabıdır.