KAVGA

Ebeveynlerin ergenlik çağında çocuklarıyla yaptığı geri dönüşsüz her “kavga” çocuğu etrafta dolaşan çakallara yem etmektir. Ergen genç, sevgiyi ve saygıyı ancak çekirdek ailesinde bulacağını bilmek ister. 

Çekirdek aile anne, baba ve çocuklardır. Aile özerktir. Boşanma sonucunda ayrılmış çiftler yüz yüze iletişim kuramıyorsa, çocuk en uzun süre kiminle kalmayı seçmişse çocuktan o ebeveyn, koşulsuz sorumludur. Anne veya çocuk, baba veya çocuk artık yeni çekirdek ailedir.

Ebeveynin kendine özsaygısı, çocuğuna yansır. Ergen, bir yetişkin olup yuvadan uçuncaya kadar ebeveynlerini taklit eder. Davranışlarını benimser. Ne ekerseniz onu biçersiniz. Ekilmeden biçilen, ayrık otudur. Temizlemesi hiç kolay değildir.

Ebeveynle ergen arasında aşılmaz sorunlar olduğu düşünülüyorsa birlikte aile terapistine gitmekte fayda vardır. Aile terapisti ayrı ayrı terapi alınması gerekliliğini de söyleyebilir. Bazen kaçınılmazdır.
Burada hem ebeveyn hem de ergen kazançlı çıkar. Yaşama ve birbirlerine bakış açısı değişir.

“Ben neler çektim biliyor musun?” “Saçımı süpürge ettim,” sözleri klişedir ve ergeni bağlamaz, çünkü yaşamımızda başımıza gelen olayların nedeni çocuklarımız değildir. 

Çocuklarımızı kıskanırsak ve nefret edersek kendimizden uzaklaştırırız. Sonuçları bizi çok üzebilir.
Eğer çocuklarımızın şansı olamıyorsak, sorun bizde yani ebeveynlerdedir. Yetişkin olduktan sonra ebeveynlerimizi sürekli suçlamak yerine onların farkında ya da farkında olmadan yaptıkları evrensel yanlışları,  çocuklarımızda iletmemek ve tekrar etmemek önemlidir. 

Çocuklarımıza ben ebeveynimi suçluyorum, küfür ediyorum sen de ilerde başına ne gelirse beni sorumlu tut ve bana küfür et demektir. Kısır döngüdür. Bu kötü zinciri kırarsak çekirdek ailede mutluluk kaçınılmazdır.

Geçmiş gelecek değildir. Geçmişi, özümsersek geleceğe de umutla bakarsak yüceliriz.
Bugün ve burada olduğumuzu hatırlamanızı öneririm.